Eerste hulp bij tellie verslaving gezocht

Volgens mij ben ik telefoonverslaafd. Ja, daar gaat mijn ego. Mijn goede beeld van mezelf als iemand die geen Instagram gebruikt, geen TikTok, geen meldingen aan heeft staan, iemand die het liefste buiten in het bos is en in de wachtkamer bij de tandarts heel hard zijn best doet om alle gaatjes in het plafond te tellen en er absoluut niet eens aan denkt om zijn telefoon te pakken.

Hoe graag ik ook zou willen dat het niet zo was, moet ik eerlijk zijn met mezelf: al die dingen doe ik alleen maar juist omdat ik niet zonder dat stomme ding kan. Ineens is het op de wc tien minuten later en heb ik kramp in mijn benen, ineens is het 2 uur ’s nachts en doen mijn ogen pijn, ineens is de middag bijna voorbij en denk ik huh, wat heb ik gedaan dan vandaag? Mijn telefoon slorpt alle tijd op. En ik ken mezelf, ik weet hoe lang het internet al mijn veilige toevlucht is.

Youtube, Tumblr, Instagram, Snapchat, Pinterest, Netflix, etc. etc. etc. Eigenlijk allemaal merken met brandingsstrategieën om gigantische geldbedragen te verdienen aan mijn aandacht, dus oké, het is niet (alleen) mijn eigen schuld. En ja, soms is het ook gewoon lekker om passief content tot me te nemen, om filmpjes te zien van drag queens die met hun ultra lange nagels een poké bowl bereiden, i love it. Ik heb door het internet ook zo veel mensen en ideeën en muziek en eten en kunst ontdekt, dat ik ontelbaar vaak geïnspireerd ben en dat het heeft gevormd wie ik nu ben.

Maar soms (vaak) heb ik helemaal genoeg van dat bombardement aan prikkels. Dan zou ik iemand willen zijn die er oprecht niet om geeft. Die niet weet wat memes zijn, wiens facebook profielfoto nog uit 2009 komt en die geen enkele influencer kent. Iemand die genoeg heeft aan het ‘echte’ leven. Terwijl ik toch telkens weer verlang naar die heerlijke afleiding: even niet mijn eigen gedachtes, even niet de sleur van de dag, even zien of er misschien toch iets is wat me raakt, pakt, inspireert. Een dopamine shot. Poeh.

Maar één ding helpt: ik weet dat ik niet de enige ben. We zitten met z’n allen gevangen in dit internetschuitje. Soms voel ik medelijden met een vriend als ik zijn telefoon zie oplichten en zijn aandacht bij ons gesprek zie verdwijnen. Ik zie mijn eigen verslaving in hem terug. En dan vraag ik me af: hoe ver moet dit gaan voordat het kantelpunt is bereikt? Ik weet dat Nokia’s en cd-spelers weer in zijn en dat er heel veel mensen heel hard proberen om het anders te doen (en help, de ironie van video’s daarover op mijn telefoon kijken). Maar het is lastig om de hoop vast te houden als iedereen zijn afhankelijkheid van het internet zo bepalend is voor de alledaagse dag. Voor mij is de offline-middag die ik elke vrijdag bij Mental Motion organiseer in ieder geval een klein begin.